ข้อความ
สกุลสูงผู้หยิ่งผยองพบกับความพ่ายแพ้ครั้งแรกในชีวิตที่สะพานจงตู
หนึ่งครั้งที่ล้มเหลวในการทัดทาน หนึ่งครั้งที่ล้มเหลวในการวางแผน และหนึ่งครั้งที่ล้มเหลว... ในการช่วยเหลือ
เมื่อถูกกองทัพของตู้จ้งเว่ยเอาอาวุธจ่อใส่ ถูกเหยียบลงกับพื้น
ตระกูลผู้สูงศักดิ์ไม่ได้อยู่เคียงข้างเขา มิตรที่ไว้วางใจไม่ได้อยู่เคียงข้างเขา อาจารย์ปราชญ์ใหญ่ไม่ได้อยู่เคียงข้างเขา ดาบ... ก็ไม่ได้อยู่เคียงข้าง
สุดท้ายทหารผ่านศึกคนหนึ่งช่วยเขาไว้
เขาก้มหัวลงด้วยความละอาย ก้มลงจนแทบจมดิน เพราะความล้มเหลวของตน และเพราะความ "ลำพองใจ" ในอดีต
เขาน้อมหลังที่เคยสง่างามลง แบกหญิงชรา แบกผู้บาดเจ็บ แบกเด็กน้อย ช่วยคน... ช่วยคนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ต่อมา หลินเสี่ยนเซิงวัยสิบห้าปีกลับมายังข้างกายเฝิงเต้า
ตอนจากไป เขาพูดว่า ราษฎรดั่งฝูงแกะ ข้าเป็นผู้เลี้ยงแกะ คุ้มครองจากลมฝน
ตอนกลับมา เขาพูดว่า ข้าดั่งวัวม้า แบกรับแผ่นดิน ไถนาเพื่อราษฎร
เขาฝังตัวเองลงในดิน เมื่อยืนขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่แบกไว้ไม่ใช่แผ่นดิน แต่เป็นประชาชนทั้งมวล