ข้อความ
ฝูเชียนหลี่เป็นเด็กกำพร้าที่หวังชิงเก็บมาจากท่ามกลางหิมะ เพราะเป็นหญิง จึงถูกส่งให้เสิ่นหนาวอิงเลี้ยงดูและถ่ายทอดวิชา
ฝูเชียนหลี่เรียนรู้จากนาง ฝึกดาบขยันที่สุด ทำงานรอบคอบที่สุด แม้แต่ท่าทางเข้มงวดนั้น ก็เรียนแบบไปได้เก้าส่วนสิบ เย็นเฉียบดุจน้ำค้างแข็งและหิมะ ค่อยๆ กลายเป็นเงาที่เงียบงันแต่น่าพึ่งพาในใจของศิษย์ร่วมสำนัก
เมื่อข่าวจากสะพานจงตูมาถึง นางเห็นอาจารย์ยืนอยู่กลางลานคนเดียว มองไปทางทิศเหนืออย่างเหม่อลอย ข้อนิ้วบนด้ามดาบบีบแน่นแล้วคลาย
หากใจมีห่วง ดาบก็มีลังเล
ฝูเชียนหลี่เข้าใจ
คืนนั้น นางหยิบดาบตัดขวางที่อาจารย์ใช้ประจำไป ทิ้งจดหมายไว้บรรทัดเดียว: "น้ำค้างและหิมะแทนหนาวอิงร่วงได้ สะพานนี้ควรให้เชียนหลี่ไปแทน"
ฟ้ายังไม่สาง คนไปไกลแล้ว สิ่งที่แบกบนบ่า หนักยิ่งกว่าดาบ