ข้อความ
นานมาแล้ว อาอีนูยังเป็นหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ที่สูงพอ ๆ กับต้นองุ่นเล็ก ๆ เท่านั้น
เธอมักจะแอบไปที่หน้าประตูสวนองุ่นของเพื่อนบ้านในขณะที่พ่อไม่ทันสังเกต พร้อมกับทำตาโตกลม ๆ และพูดเสียงนุ่มนิ่มว่า "ป้าขา~ องุ่นหอมจังเลย~ ขอหนูชิมหน่อยได้ไหมคะ~"
วิธีนี้ไม่เคยพลาดเลย อาอีนูมักจะได้องุ่นลูกใหญ่และหวานกลับมาทุกครั้ง
แต่ทุกครั้งที่พ่อจับได้ เธอก็จะโดนดุ
คนรอบข้างมักจะพูดว่า "โอ๊ยยย แค่องุ่นลูกเดียวจะเป็นอะไรไปล่ะ? น้องอาอีนูทั้งนวดไหล่ทั้งนวดขาให้พวกเรา พวกเรายอมปลูกองุ่นเพิ่มอีกสองต้นก็ยังได้!"
แต่พ่อกลับทำหน้าจริงจัง—องุ่นคือชีวิตของชาวไร่ ไม่ใช่ขนมหวานที่จะแจกใครง่าย ๆ! "ถ้าหิวจริง ๆ... กินองุ่นของบ้านเราไม่ได้เหรอ? หรือว่าองุ่นที่พ่อปลูกไม่หวาน?"
"ไม่ใช่ซะหน่อย!" อาอีนูเถียงเสียงเบา ๆ องุ่นของพ่อสุดยอดที่สุด แต่...แต่พ่อกับพี่ชายเฝ้าต้นองุ่นทั้งคืนทั้งวันเพื่อหมักเหล้า พอเธอเห็นองุ่นของบ้านตัวเองก็รู้สึกเหมือนมันมีรสชาติของหยาดเหงื่อ ขมมาก ๆ
พ่อได้ยินแล้วก็จนปัญญา จึงขอโทษทุกคนและพาอาอีนูกลับบ้านอย่างเงียบ ๆ
วันต่อมา อาอีนูตื่นขึ้นมาพร้อมกับขยี้ตาและเปิดหน้าต่าง เธอพบว่าหน้าประตูบ้านมีต้นองุ่นเล็ก ๆ ที่เพิ่งย้ายมาปลูกใหม่!—นี่คือต้นองุ่นที่ปลูกไว้เพื่อเธอโดยเฉพาะ เป็นองุ่นของบ้านที่ไม่ใช้หมักเหล้า
ตั้งแต่นั้นมา ทุกคืนก่อนนอน อาอีนูจะไปนับองุ่นบนเถา คิดคำนวณว่าพรุ่งนี้เช้าจะมีองุ่นสุกกี่ลูก ถ้าสุกหนึ่งลูก เธอจะกินเอง ถ้าสองลูกจะแบ่งให้พี่ชาย ถ้าสามลูก...สี่ลูก...ก็จะให้พ่อ พี่ชาย และอาอีนูคนละลูก และฝังอีกลูกไว้ในดินให้แม่กิน! นี่คือความหวานที่เป็นของครอบครัว
แล้วต้นองุ่นเล็ก ๆ หน้าประตูบ้านนั้นล่ะ? สุดท้ายมันก็หายไป