ข้อความ
สายลมพัดไกลหมื่นลี้ ในที่สุดก็ข้ามผ่านด่านหยู่เหมินมาได้ เจ้ามาถึงเบื้องล่างของด่านปราการอันสูงตระหง่าน ณ ขณะนี้ มันไม่ใช่ด่านที่ยากจะข้ามผ่านอีกต่อไป แต่เป็นเพียงสถานีพักระหว่างทางของสายลมที่มุ่งหน้าไปทางตะวันตก ท่ามกลางลมทรายที่พัดพาธงสะบัด เจ้าเหมือนจะได้เห็นนายพลผมขาวคนนั้นอีกครั้ง ท่านยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองตะวันออกไปไกลแสนไกล สิ่งที่ท่านเห็น สิ่งที่ท่านคิดถึง และสิ่งที่ท่านกล่าวออกมา ล้วนเป็นประโยคเดียวกัน: ฉางอาน วันนี้สุขสบายดีหรือ? เจ้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยปากว่า……
【ข้าไม่เคยไปฉางอานเลย】เจ้าไม่อาจบอกความจริงแก่นายพลได้ จึงบอกเพียงว่าตนเองยังไม่เคยไปเมืองที่ไร้เทียมทานแห่งนั้น หากมีโอกาส เจ้าก็อยากจะเดินเตร่ในเมืองฉางอาน ไปชมความฝันอันวิจิตรงดงามที่สุดในโลก——นี่คือคำพูดจากใจจริงของเจ้า
เมื่อได้ยินคำตอบของเจ้า นายพลพยักหน้าครุ่นคิด ดวงตาเหมือนมีน้ำตาคลอ "ฉางอาน...เป็นสถานที่ที่ดี ดีมากๆ" เสียงทุ้มกังวานของนายพลเต็มไปด้วยความคิดถึง และความเศร้าสะเทือนใจ เหล่าหนุ่มน้อยทั้งเมืองกลายเป็นคนผมขาว แต่ลูกศรในมือยังคงเหมือนเดิม หัวใจที่จะกลับคืนสู่ราชวงศ์ถังก็ยังคงเหมือนเดิม เสียงกลองดังก้องมาจากในเมือง ราวกับมีกองทัพนับหมื่นตั้งแถว เจ้าฟังไม่ชัดว่าพวกเขาตะโกนชื่ออะไร แต่เจ้ารู้ดีว่า นั่นคือเสียงจากบ้านเกิดนับหมื่นที่รวมเป็นสองคำ——ฉางอาน