ข้อความ
ถ้ารู้ล่วงหน้า ว่าวิธีเดียวที่จะทำให้หญิงสาวหัวเราะได้คือมือสั่น จางอาม่านคงอยากให้เธอไม่ได้รักษาเขาให้หายดี
อย่างน้อยแบบนั้นเธอก็ยังจะยิ้มได้บ้าง
แต่เธอกลับขมวดคิ้วแน่นขึ้นทุกวัน ราวกับไม่มีอะไรที่ทำให้เธอมีความสุขได้อีก
จางอาม่านยื่นดอกไม้ให้เธออย่างดี วางขนมหวานไว้บนโต๊ะ แต่ก็ได้เพียงเสียงถอนหายใจจากเธอ
จางอาม่านเริ่มร้อนใจ นอนไม่หลับทั้งวันทั้งคืน ออกไปถามไถ่ว่าหญิงสาวชอบอะไร
เขาขอความช่วยเหลือจากนักรบพเนจรที่ผ่านทาง และตรงไปถามหญิงสาวโดยตรง
หญิงสาวถอนหายใจ แต่นักรบพเนจรไม่ยอมแพ้
“งั้นก็เอาแสงจันทร์เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้ามาให้ฉันสิ”
หญิงสาวพูดพร้อมหัวเราะ แต่นักรบพเนจรไม่คิดจริงจัง
แต่จางอาม่านกลับจริงจัง
เขาเฝ้าแสงจันทร์ทั้งวันทั้งคืน เก็บแสงจันทร์ และยังชวนคนเดินทางมาช่วยเขาเก็บด้วย
ไม่ว่าจะเป็นการตอบแทนบุญคุณหรือความรัก จางอาม่านก็แยกไม่ออกแล้ว
อย่างน้อยมือเขาก็ไม่สั่นอีกต่อไป ตราบใดที่มือเขายังดีอยู่ เขาจะเก็บแสงจันทร์ต่อไป
จนกว่าเขาจะได้เห็นรอยยิ้มของเธอ