ข้อความ
ผู้ประกอบพิธี สามารถสื่อสารกับเทพเจ้าได้จริงหรือ?
จู้เอ๋อไม่รู้ อย่างน้อย ตลอดชีวิตจี๋ซือของเธอที่ผ่านการเปลี่ยนราชวงศ์มาหลายครั้ง เธอไม่เคยได้ยินเสียงของเทพเจ้าเลยสักครั้ง สิ่งที่เธอได้ยินตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงเสียงของผู้คนเท่านั้น
เสียงของผู้ล่วงลับที่ยังมีความปรารถนาค้างคา เสียงสวดอ้อนวอนขอพรของผู้ที่ยังมีชีวิต... เสียงของผู้คนเหล่านี้ ผ่านพิธีโน เข้าสู่หูของเธอพร้อมกัน และสิ่งเหล่านั้น คือเหตุผลที่เธอก้าวขึ้นเวทีโนและแสดงการเต้นโนในทุกๆ ครั้ง
มีคนถามว่า ฟังเสียงเช่นนี้มากแล้ว เธอไม่กลัวหรือ?
กลัว? กลัวอะไรล่ะ?
หากพูดถึงผี ผีมีอะไรน่ากลัว? พวกเขาเป็นเพียงความยึดติดสุดท้ายที่ผู้จากไปทิ้งไว้ในโลกมนุษย์เพียงจุดเล็กๆ เสียงและใบหน้าเหล่านั้น คือการพิสูจน์สุดท้ายว่าพวกเขาเคยมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ เมื่อความยึดติดสิ้นสุดลง พวกเขาก็จะจากไปตาม
หากพูดถึงเทพ เทพมีอะไรน่ากลัว? การเต้นโนเป็นพิธีบูชาเทพ แต่เทพไม่เคยปรากฏกาย ไม่เคยเอ่ยวาจา กลับเป็นผู้คนต่างหากที่สร้างแท่นบูชาใต้เท้าเธอ สร้างหน้ากากโนนับพันแบบ แม้แต่ตัวเธอเองในฐานะฟางเซียงซื่อ ก็เป็นเพียงคนที่สวมหน้ากากโนเท่านั้น
ชะตากรรมของคนจะเปลี่ยนแปลงได้จริงเพราะพิธีกรรมหนึ่งครั้งหรือ? เรื่องนี้จู้เอ๋อก็ไม่รู้เช่นกัน เธอรู้เพียงว่า โรคภัยของคนหายได้ เป็นเพราะหมอรักษา ตึกรามมากมายเกิดขึ้นได้ เป็นเพราะช่างก่อสร้าง เสียงหัวเราะสุขสันต์ดำรงอยู่ได้ เป็นเพราะผู้คนยังมีความหวังต่ออนาคต เพื่อความหวังนี้ ผู้คนขยันทำงาน ใช้ชีวิตทุกวันให้ดี ต่อให้ลำบากเหนื่อยยากเพียงใด พวกเขาก็ไม่เคยหยุด
และในสิ่งทั้งหลายเหล่านี้ สิ่งที่จู้เอ๋อเห็น มีเพียงความพยายามของผู้คน ดังนั้นสำหรับเธอ แทนที่จะหวาดกลัวอำนาจของผีและเทพ สู้กลัวว่าประชาชนจะหมดความหวังท่ามกลางภัยพิบัติและสงครามจะดีกว่า — หากความขยันไม่มีวันได้ผลตอบแทน หากวันพรุ่งนี้ไม่มีอะไรให้รอคอย แม้พิธีโนจะจัดยิ่งใหญ่ทุกปี กลองดนตรีกึกก้อง ก็เป็นเพียงมายาที่ไม่มีใครเชื่ออีกต่อไป
และในขณะนี้ เมฆเปิดเห็นจันทร์ หิมะใหม่โปรยลงมาอย่างกะทันหัน ในความเลือนราง เธอเหมือนได้ยินเสียงบางอย่างที่รอคอยมานาน