ข้อความ
จางอาม่านมือสั่นมาตั้งแต่เด็ก
เขาจับเงินที่พ่อแม่ให้ไว้ไม่ได้ จับขนมที่เพื่อนให้ก็ไม่ได้ พอมีอะไรยัดใส่มือเขา สิ่งนั้นก็กลิ้งหล่นลงพื้นทันที
คนรอบข้างหัวเราะ จางอาม่านก็หัวเราะตาม
แต่เมื่อเขาได้พบกับหญิงสาวคนนั้น เขาก็ไม่หัวเราะอีกต่อไป จางอาม่านเริ่มเกลียดนิสัยนี้ของตัวเองเป็นครั้งแรก
จางอาม่านยื่นช่อดอกไม้ให้ แต่ดอกไม้กลับร่วงลงพื้น เขานำขนมที่ใส่ในชามไปให้เธอ แต่ชามนั้นก็หล่นแตกบนพื้น น้ำตาลที่เคลือบขนมติดกระโปรงของเธอ ทำให้จางอาม่านอายจนมือสั่นไม่หยุด
หญิงสาวหัวเราะ เธอหยิบกล่องเข็มเล็กๆ ออกมา มือหยกอันงดงามของเธอหยิบเข็มออกมาสองสามเล่ม แล้วบอกให้จางอาม่านหลับตา
เข็มนั้นแทงเบาๆ เข้าไปในมือของจางอาม่าน แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บเลย ปลายเข็มทำให้เขารู้สึกชาและซาบซ่านจนลึกถึงหัวใจ
เมื่อเข็มถูกดึงออก กลิ่นหอมจากตัวหญิงสาวก็ห่างออกไปสามก้าว
จางอาม่านรู้สึกเหมือนฝันไป เมื่อเขาตื่นจากความฝัน มือของเขาก็หายดีแล้ว