ข้อความ
เสี่ยวเสี่ยวปา แม้ตอนนี้เจ้าจะทำได้แค่ตีฆ้องบอกยาม แต่ข้ามีความคาดหวังกับเจ้าสูงมากนะ! หากวันหนึ่งเจ้าสามารถอ่านออกเขียนได้ จดหมายฉบับนี้ของข้าก็ถือว่าไม่ได้เขียนเปล่า
ก่อนอื่น...อืม...ต้องขอบคุณเจ้าที่อยู่เป็นเพื่อนข้ามาตลอดหลายปี! หลังจากจางว่านซือกับพวกเขาหายไป ข้าคนประหลาดคนนี้ที่คิดเรื่องแปลกๆ ทุกวัน ก็ได้แต่พูดกับเจ้า—แม้เจ้าจะฟังไม่เข้าใจก็ตาม เอาล่ะ คำเขินๆ พูดจบแล้ว ต่อไปก็ถึงเวลากระตุ้นเจ้าแล้ว!
ข้อแรก เวลาข้าออกไปข้างนอก ช่วยดูแลบ้านลอยฟ้าให้ด้วย! แต่...อย่าทำร้ายคนที่มาจริงๆ นะ แค่ขู่ๆ พวกเขาก็พอ แม้กลไกที่ข้าปรับจะมีปัญหาอยู่เรื่อย แต่ข้าพร่ำบอกเจ้าทุกคืนขนาดนั้น มันต้องมีผลบ้างสิ?
ข้อสอง มอบภารกิจให้เจ้าเรียนรู้การพูด! พวกเขาบอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ข้าถือเจ้าเป็นเพื่อน ก็อยากฟังความคิดของเจ้าเป็นธรรมดา ไม่ต้องห่วง ข้าจะพยายามปรับโครงสร้างกลไกของเจ้าให้สามารถส่งเสียงได้!
ข้อสาม ข้าปลูกดอกไม้หญ้าไว้ให้เจ้าเยอะแยะ หวังว่าตอนเจ้าเฝ้าบ้านจะไม่เบื่อนะ
ข้อสี่ อย่าลืมตีฆ้องบอกยามด้วยล่ะ หลายคนพึ่งเจ้าบอกเวลาอยู่นะ
เสี่ยวเสี่ยวปา:
หากเจ้าไม่มีวันอ่านจดหมายนี้รู้เรื่อง ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร แบบนี้ในโลกก็จะมีแค่เสี่ยวปาคนเดียวที่เป็นหัวสมองประหลาด
หากวันหนึ่งข้าทำสำเร็จ และเจ้าอ่านจดหมายนี้เข้าใจจริงๆ โปรดจำข้อสุดท้ายนี้ไว้ตลอดไป: เสี่ยวปากับเสี่ยวเสี่ยวปา เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด!