ข้อความ
ฮั่นเหวยวาดภาพบุคคลผู้นั้นในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เสื้อคลุมสีเหลืองเปื้อนเลือด ประตูเมืองที่ถูกเปิดออก ผู้นั้นขี่ม้ามา รอยเกือกม้าประทับเป็นรูปพระจันทร์เลือดโค้งทีละดวง ดวงแล้วดวงเล่า เหยียบย่ำความเมตตาและคุณธรรม ความรักความแค้น เหยียบไปจนถึงท้องพระโรง จากนั้น พระจันทร์เลือดสีเลือดเหล่านั้นก็ราวกับใบหน้ายิ้มแย้ม แล้วก็จะอ้าปากกว้าง กลืนกินโลกทั้งใบ กินศีรษะของผู้ชายวัยฉกรรจ์ กินขนมปังอบในมือหญิงและเด็ก ทุกครั้งก็เป็นเช่นนี้
เขาคิดไปคิดมา ก็นึกไม่ออกว่าใบหน้านั้นจะเป็นอย่างไรหากไม่เปื้อนเลือด ใช่ เลือด เลือดของพ่อเขา เลือดของแม่เขา เลือดของตระกูลฮั่นทั้งตระกูล
คิดไปคิดมา เลือดก็ไหลลงมาจากหางตาของใบหน้าในภาพมายานั้น ยาวเป็นทาง คดเคี้ยวไหลริน คนผู้นั้นร้องไห้หรือ? จะร้องไห้ได้อย่างไร เขาได้เป็นจักรพรรดิแล้ว ประวัติศาสตร์พันปีจะมีชื่อของเขาจารึกไว้ จะร้องไห้ทำไม?
ความเจ็บปวดส่งมาถึง โอ้ เลือดนั้นไหลมาจากฝ่ามือของตนเองต่างหาก
เขาปล่อยสายพิณ สายพิณเปื้อนเลือดไปแล้ว เขาบีบแน่นเกินไป จนทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ผู้หญิงที่สวยที่สุดของจุ้ยฮวาอินเคยบอกว่า เขาควรดูแลมือคู่นี้ให้ดี มือที่ควรจะดีดพิณ ที่ควรจะเป่าขลุ่ย แต่ทำไมถึงไปทำเรื่องสกปรกเช่นนี้? "ถ้วยเหล้าพิษนี้เจ้าดื่มเองซะ ก็จะไม่เสียความเมตตาและคุณธรรมที่จุ้ยฮวาอินมีให้ตลอดหลายปี..." นั่นเหมือนเป็นเรื่องนานมาแล้ว ทำไมเขายังจำได้อยู่
และในขณะที่เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปื้อนเลือดนั้นก็จะเลือนหายไปอีกแล้ว ไม่ได้ ไม่ได้เป็นเช่นนี้ เขาต้องไม่ลืม หากแม้แต่เขายังลืมความเกลียดชัง คนอื่นใดในโลกนี้จะจดจำ?
"เจ้าจะไปฆ่าเขาจริงๆ หรือ? ตัวคนเดียว? เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?" ผู้หญิงที่โดดเดี่ยวเหมือนเขา เบิกตากว้างอย่างหาได้ยากแล้วถามเขา
เขาไม่ตอบ เพียงเอาเลือดจากฝ่ามือค่อยๆ ป้ายไปที่ลำคอ ราวกับวาดเส้นเชือกแดงที่ใช้ผูกคอ