ข้อความ
ร้านเหล้าแห่งหนึ่งชายแดน อีเตาและฉู่ชิงเฉวียนนั่งอยู่บนชายคา
อีเตาไม่รู้ว่าดื่มไปเท่าไหร่แล้ว พูดจาเสียงอู้อี้ "เฮอะ! คนเราเกิดมาชาติหนึ่ง สิ่งที่...ที่ควรให้ความสำคัญที่สุดคืออะไร?"
อีเตาหันไปมองฉู่ชิงเฉวียนที่อยู่ข้างๆ "ถามนายอยู่นะ!"
"บางคนยึดคุณธรรม บางคนยึดผลประโยชน์ แล้วก็มีบางคน...ไม่สนอะไรทั้งนั้น ยึดแต่คำสัญญา" ฉู่ชิงเฉวียนตอบอย่างเรื่อยเปื่อย พูดจบก็ยกไหเหล้าขึ้นดื่มอึกใหญ่
"พูดไม่ผิด ข้าดาบคนตายนี่เที่ยวอาละวาดมาทั้งชีวิต ไม่กลัวตาย! กลัวแต่ตอนไปพบพ่อแม่แล้วจะถูกว่าเป็นพวกไร้สัจจะ!"
"วางใจเถอะ ข้าเป็นพยานได้ แกนี่ เลวทราม แต่ถ้าพูดเรื่องรักษาคำสัญญา ไม่มีใครเทียบแกได้!"
"ฮ่าๆๆๆๆ! มา ดื่ม——!"
"อย่าดื่มอีกเลย ถ้าแกเมาแล้วก่อเรื่อง สร้างความวุ่นวาย จะลำบาก"
"บ้าจริง พร่ำบ่นจู้จี้ ข้าจะดื่มเหล้ายังรำคาญแก!"
"งั้นเอาแบบนี้ วันนี้พอแค่นี้ ข้าสัญญากับแก จะเลี้ยงแกเองสักโอ่งน้ำตาของผู้จากลาชั้นดี"
"โอ่งเดียว?"
"สิบโอ่ง"
"ดี——ตกลง! ข้าจะเชื่อแกครั้งนี้!"
ฉู่ชิงเฉวียนไม่ตอบอีก เอนตัวพิงกระเบื้องหลังคา เมามายเล็กน้อยพร่ำท่องอะไรบางอย่าง เสียงไม่ดัง
อีเตาฟังไม่ชัดว่าฉู่ชิงเฉวียนท่องอะไร รู้สึกแต่รำคาญ ดื่มเหล้าไม่ได้ก็อึดอัดใจ จึงโซเซลุกขึ้น ชักมีดออกมาร่ายรำในอาการเมา
อีกนานหลังจากนั้น อีเตาถึงได้รู้ว่า ตอนนั้นฉู่ชิงเฉวียนกำลังท่องบทกวียาว
"สามถ้วยพร่ำคำสัญญา ห้าขุนเขาเบาดังขนนก..."
"ตาลายหูร้อนแล้ว ความมุ่งมั่นดุจซูหนีผุดพราย..."
ฉู่ชิงเฉวียนท่อง《การเดินทางของจอมยุทธ์》จบ ดาบคนตายก็เพิ่งร่ายรำเสร็จพอดี