ข้อความ
บทที่หนึ่ง · แสงอันรุ่งโรจน์ยังมิเคยดับ
กล่าวขานกันว่า เบื้องนอกสรวงสวรรค์ทั้งเก้าชั้นนั้น มีดินแดนแห่งความมืดอันโกลาหล ปราศจากดวงดาวนำทาง ไร้แสงสว่างแห่งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ ทั่วทั้งแผ่นดิน ล้วนจมอยู่ในความมืดมิดและสับสน
ยังมีอยู่วันหนึ่ง มีเซียนผู้ท่องเที่ยวจาริกมาจากเมฆเหนือฟ้ากว้าง ผิวงามดุจน้ำนมข้น ผมดำดุจสายน้ำตก สวมอาภรณ์งดงามเรืองรอง คล้องเครื่องประดับดาวเหนือ ถือตะเกียงค้นหามังกร แสงสว่างเจิดจรัสหมุนเวียน ลงสู่โลกมนุษย์ รุ่งโรจน์สว่างไสวไม่มีวันสิ้นสุด
เซียนมองไปรอบด้านทั้งสี่ทิศ แล้วถามว่า "ที่นี่คือแห่งใด? เหตุใดจึงไม่เห็นแม่น้ำแห่งดวงดาวแขวนอยู่เบื้องบน?"
ผู้คนหวาดกลัว ถามกลับเซียนว่า "แม่น้ำแห่งดวงดาวคืออะไร?"
เซียนถอนหายใจว่า "ในโลกนี้ยังมีดินแดนที่ไม่รู้จักว่าดวงดาวคือสิ่งใดอีกหรือ?"
กล่าวจบ เซียนก็ปลดดาวดวงหนึ่งจากเครื่องประดับ มอบให้แก่ผู้คน ในชั่วพริบตา ดาวสว่างเจิดจ้า ความโกลาหลแตกออก ดินแดนแห่งความมืดได้เห็นแสงสวรรค์ ผู้คนตื่นตะลึง ต่างหมอบกราบลงกับพื้น ยกย่องเซียนเป็น "หยุนจงจวิน"
เซียนเห็นดินแดนนี้ห่างไกลหนาวเหน็บ โง่เขลาน่าสงสาร จึงเกิดความเมตตา แต่มีภารกิจอยู่ในตน จาริกท่องเที่ยวไม่อาจอยู่นาน จึงถอดเครื่องประดับดาวเหนือมอบให้ผู้คน กล่าวว่า "ขอให้แสงดาวนี้ส่องทางให้แก่พวกท่าน"
เซียนนำเครื่องประดับแขวนไว้เหนือสันเขาสวรรค์ ทันใดนั้นดวงดาวเต็มฟ้า ส่องประกายระยิบระยับ เซียนจึงจากไปในหมู่เมฆ ไม่เห็นร่องรอย
แต่ความหนักของดาวเหนือ มิใช่คนธรรมดาจะแบกรับได้ สมบัติล้ำค่าของเซียนนี้ ยิ่งไม่มีผู้ใดควบคุมได้ ตลอดพันปี เครื่องประดับดาวเหนือแขวนอยู่สูงเสียดฟ้า รอคอยผู้มีวาสนามาเก็บรับ
……
บทที่สิบเก้า · ท่องเที่ยวไปทั่วทุกแห่งหน
ลูกสาวคนเล็กตระกูลหวัง อายุสิบเก้าปี ศิลปะการต่อสู้เป็นเลิศ ท่วงท่าคล่องแคล่ว ข้างล่างขับเรือเบาไปได้ร้อยลี้ ข้างบนเหยียบสายลมไล่ตามจันทร์ ท่องเที่ยวสี่ทะเล ช่วยเหลือผู้คนด้วยความเที่ยงธรรม กวาดล้างความอยุติธรรมจนหมดสิ้น
วันหนึ่ง ได้ยินว่าเครื่องประดับดาวเหนือแขวนอยู่สูง รอคอยมาพันปีแล้ว จึงตั้งปณิธาน จะขึ้นสันเขาสวรรค์ เก็บดาวเหนือ นำแสงสว่างมาช่วยเหลือทั่วแผ่นดิน
แต่เส้นทางสู่สันเขาสวรรค์นั้น ช่างยากลำบากยิ่งนัก ต้องข้ามภูเขาหมื่นลูก ข้ามแม่น้ำพันลี้ เก็บเมล็ดดอกไม้จากทุ่งฝูอิง รดด้วยน้ำสวรรค์จากสระเหยากวง ดูแลปลูกฝังตามลำดับฤดูกาลของฟ้าดิน จึงจะปูทางสู่สวรรค์ได้
แม้รู้ว่ายาก หญิงตระกูลหวังก็ไม่ลังเล ออกเดินทางทันที ท่องเที่ยวไปทั่วทุกแห่งหน
……
บทที่ยี่สิบหก · เจิดจ้าเคียงดวงอาทิตย์และดวงจันทร์
จากไปเจ็ดปี กินลมนอนน้ำค้าง ข้ามภูเขาลุยน้ำ ฝ่าฟันอุปสรรคนับหมื่น ในที่สุดก็ถึงสันเขาสวรรค์ เครื่องประดับดาวเหนือผ่านลมฝนหิมะมาพันปี แสงสว่างค่อยๆ จางหาย เหลืออยู่เพียงน้อยนิด โชคดีที่ในที่สุดได้พบผู้มีวาสนาที่ยินดีแบกรับความหนัก จุดแสงสวรรค์ขึ้นใหม่
สิ่งที่เรียกว่าดวงดาว คือสัจธรรมที่ซ่อนอยู่ในสรรพสิ่งของฟ้าดิน วิธีไถนาทอผ้าจับปลาล่าสัตว์ กลไกและปรัชญาแห่งวิถี ครอบคลุมทุกสิ่ง ไม่มีสิ่งใดที่ไม่รวมอยู่ แต่แม้ได้สมบัติล้ำค่าของเซียนมา การแสวงหาความหมายที่แท้จริงก็ยังเป็นหนทางอันยาวไกล นับแต่นั้น หญิงตระกูลหวังสวมเครื่องประดับดาวเหนือ ตามแสงนำทาง เดินทางไปทั่วแผ่นดิน เผยแพร่รากแห่งปัญญา ช่วยเหลือผู้คนจากความทุกข์ยาก และได้รับฉายาในยุทธภพว่า — "หยุนจงจวิน"
……