ข้อความ
พี่เฉียง:
ข้าคนนี้พูดไม่เก่ง แต่ก่อนเจ้ามักบ่นว่าข้าไม่พูดอะไร
ตอนนี้เจ้าติดคุก ข้าอยากพูดก็ไม่มีคนฟัง อยู่ดีๆ ในใจก็มีหลายเรื่องที่อยากพูด เลยเขียนมันออกมาทีเดียว
จริงๆ แล้ว เมื่อยี่สิบปีก่อนที่ข้าไม่หนี ไม่ใช่เพราะข้ามีคุณธรรม แต่เพราะพวกเด็กๆ เหล่านั้นมีพวกพ้องที่คอยหนุนหลัง แต่ข้าไม่มีใครเลย ข้ากลัวเจ้าจะตีข้า เลยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
วันที่ปล้นข้าไม่หนี ก็ไม่ใช่เพราะข้ามีคุณธรรม แต่เพราะข้าไม่เคยได้ยินเสียงของคนที่กำลังจะตาย มันทำให้ข้ากลัวจนขยับตัวไม่ได้ เลยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
วันที่เจ้าสั่งให้ข้าดูแลทรัพย์สิน ข้าก็ไม่หนีอีก ไม่ใช่เพราะข้ามีคุณธรรม แต่เพราะข้าคิดถึงเรื่องราวในอดีตของเราสองคน และอนาคตที่ดูเลือนลาง มันทำให้ข้าพูดอะไรไม่ออก เลยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
เมื่อก่อน เจ้าชอบตะโกนว่าจะสอนวิชาการต่อสู้ให้ข้า และพาข้าออกไปผจญยุทธภพ แต่ข้าจำกระบวนท่าไม่ได้ทั้งหมด เลยปฏิเสธเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ต่อมา เจ้าช่วยข้าจนต้องแบกรับคดีฆาตกรรม เราสองคนต้องหนี แต่ระหว่างทางกลับถูกขโมยเงินทั้งหมด
ตอนนั้นข้าก็รู้แล้วว่า เราสองคน คนหนึ่งบ้าบิ่น อีกคนโง่เขลา เหมือนยุงที่บินอยู่ในยุคสมัยที่วุ่นวายนี้ แม้จะอยากมีชีวิตอยู่ แต่กลับชนเข้ากับทางตัน
เจ้ามักพูดว่าชีวิตของข้าคือคำว่า "โง่เขลา" งั้นสิบปีนี้ ข้าก็จะโง่ให้เจ้าดู
ครั้งนี้ เจ้าก็ถือว่าข้ามีคุณธรรมก็แล้วกัน
...เขียนเรื่องไร้สาระมากมายขนาดนี้ ก็เปล่าประโยชน์
ยังไงเจ้าก็อ่านหนังสือไม่ออกอยู่ดี ถ้าเจ้าได้เห็นจดหมายฉบับนี้ ข้าก็จะบอกว่า ข้ากำลังระลึกถึงวันเวลาแห่งความสุขในวัยเด็กของเราสองคน