ข้อความ
มันยังจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกเริ่ม พวกคนตัวสูงใหญ่เหล่านั้นเรียกลานแห่งนี้ว่า "ศูนย์บัญชาการของเจ้าเมืองกองทัพซวนอู่" มันยังจำทหารเล็กๆ คนนั้นที่คอยเอาข้าวเหลือมาให้มันกิน เวลายิ้มจะเห็นเขี้ยวเสือซี่หนึ่ง
ต่อมา กำแพงถูกทุบแล้วก่อใหม่ ตึกสูงพังแล้วสร้างขึ้นอีก พระราชวังทองยังคงตั้งตระหง่าน แสงอาทิตย์ยามเย็นแดงฉานมาแล้วกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง คนสวมเสื้อคลุมสีเหลืองเดินผ่านหน้ามันมาทีละคนสองคน แซ่จู แซ่หลี่ แซ่กัว... พวกเขาต่างบอกว่าตัวเองเป็นเจ้าของที่นี่ แต่ทุกคนล้วนมาแล้วก็ไป รีบร้อนจ้าละหวั่น
มีเพียงมันเท่านั้นที่อยู่ที่นี่มาตลอด
มันเฝ้าพระที่นั่งทองแห่งนี้ ร่างกายของมันก็ค่อยๆ อ้วนกลมใหญ่โตขึ้นตามกาลเวลาอันยาวนาน
บางครั้งที่หลับตาลงเล็กน้อยงีบหลับ ก็รู้สึกจั๊กจี้บนใบหน้าขึ้นมาฉับพลัน ชั่วขณะนั้น มันนึกว่าทหารเล็กๆ คนนั้นมาเกาคางมันอีกแล้ว พร้อมเรียกว่า "แมวน้อย ได้เวลากินข้าวแล้ว!"
ลืมตาขึ้นมา ที่แท้เป็นเพียงดอกไม้ร่วงหล่น แผ่วเฉียดผ่านหนวดของมัน
——หมดอารมณ์ กำลังจะหลับตาลงอีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงผิวปากใสกังวาน
ท่ามกลางเงาดอกไม้ที่โอนเอนไหว ใบหน้าอ่อนเยาว์ใบหนึ่งเพลิดเพลินอยู่ใต้ต้นไม้ ท่ามกลางฝูงแมวที่ห้อมล้อม ทันใดนั้น สายตาของหนุ่มน้อยก็ทะลุผ่านกิ่งใบซ้อนทับ พุ่งตรงเข้ามาบนยอดไม้——จ้องตรงเข้าไปในดวงตาของมัน
นานแล้วที่ไม่มีใครมองมันแบบนี้
ในแววตานั้นไม่มีความหวาดกลัวของคนในวัง ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมของผู้มีอำนาจ มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นอันใสบริสุทธิ์ ดั่งจันทร์ฤดูใบไม้ร่วง ดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ
ใบหน้ายิ้มที่เผยเขี้ยวเสือจากส่วนลึกของความทรงจำ วาบผ่านตาไปชั่วขณะ
มันสะบัดปลายหู ไม่ได้หายไปกับสายลมเหมือนทุกที แต่ลุกขึ้นยืน โค้งหลังยืดเส้นยืดสายอย่างเปิดเผย...
เหมือนแมวธรรมดาตัวหนึ่ง
ในที่สุด เพื่อนที่จะมาเล่นกับมันก็มาแล้ว มันคิด