ข้อความ
เจี่ยเจี่ย กู่พั่น นานไม่ได้เจอ สบายดีนะ?
เรื่องใหม่ๆ ที่ฉันเก็บไว้นี่ แทบจะกลั้นไม่อยู่แล้ว ตอนกลางวันยังมีเสี่ยวเหลียนคอยฟังฉันพูดได้บ้าง แต่เธอก็ได้แต่พยักหน้า ส่ายหัว พยักหน้า ส่ายหัว แถมเรื่องที่ฉันอยากพูด แม้แต่เธอก็ฟังไม่ได้ ฉันเลยต้องแอบจดไว้ตอนกลางคืน เขียนเสร็จก็อ่านเองสองรอบ แล้วก็จำใจโยนลงกระถางถ่านไฟ แต่ขี้เถ้ากระดาษที่ลอยขึ้นมา เลือนลางพริ้วไหว ก็ถือว่าเป็นการตอบรับได้เหมือนกัน
ดีที่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งก่อน ในจดหมายไม่มีเรื่องสำคัญที่เกี่ยวข้องกับสมาพันธ์เยี่ยนเป่ยอีกแล้ว เจี่ยเจี่ยคงเสียดายไม่ยอมเผาแน่ๆ ต้องหากล่องมาเก็บรักษาอย่างดี——พอดีสมใจฉันเลย!
เจี่ยเจี่ยอาจจะรู้สึกแปลกใจ ในยามศึกสงคราม พวกชาวคีตันที่ริมแม่น้ำหูถัวเหมือนแมลงสาบตัวน้อย เหยียบตายตัวหนึ่งก็โผล่มาทั้งรัง ทำไมกลับไม่มีเรื่องจะเขียน?
เอ้อ ทั้งหมดก็เพราะตีงเซียงได้รู้เรื่องลับสุดยิ่งใหญ่มาเมื่อเร็วๆ นี้ เก็บไว้ในใจก็ยังสั่นจนหวาดหวั่น เจ๋งมากเลยล่ะ!
แต่ฉันจะไม่บอกเจี่ยเจี่ยหรอก ใครให้เจี่ยเจี่ยชอบบ่นว่าฉันพูดมากเหมือนดุมล้อเกวียน หมุนไปเรื่อยไม่มีจุดจบ ตอนนี้ฉันเรียนรู้แล้วล่ะ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น อยู่ไกลแสนไกล เจี่ยเจี่ยก็ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ฉันอยู่ใต้ชายคาหลังไหนพร่ำพูดอยู่ จะกระทืบเท้าจนหงุดหงิดก็จับตัวฉันไม่ได้ ได้แต่ร้อนใจเปล่าๆ ไป
ตีงเซียงเคารพนับถือเจี่ยเจี่ยมาตลอด ทั้งดูแลจวงจื่อของตระกูลฉี ทั้งทำการค้าและฝึกฝนวิถี ได้รับความไว้วางใจมากมาย แม้แต่บริเวณชายแดนก็ยังได้ยินชาวบ้านพูดถึงเจี่ยเจี่ยบ่อยๆ นะ! ตีงเซียงฟังแล้วภูมิใจมาก ในใจหวานยิ่งกว่าดื่มน้ำผึ้งอีก
แต่อีกไม่นาน ฉันก็จะโด่งดังไปทั่วใต้หล้าเหมือนกันแล้วล่ะ เมื่อเรื่องนี้จบลง ต่อไปบนเวทีละครจะเล่นเรื่องวีรชนทั้งหลาย ในร้านน้ำชาจะเล่าบันทึกสายลมเมฆ ตามตรอกซอกซอยจะขายเรื่องเล่า ทั้งหมดจะเต็มไปด้วยชื่อตีงเซียงของฉัน
เจี่ยเจี่ยรอดูดีๆ แล้วกันนะ!