ข้อความ
ข้ามแม่น้ำสายนี้ไป เธอก็จะได้กลับบ้านแล้ว
ซิ่วซิ่วมองไปยังกองไฟที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่ฝั่งตรงข้าม ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกเคลิบเคลิ้ม เธอไม่ค่อยได้มองบ้านของตัวเองจากมุมนี้สักเท่าไหร่
ตรงนั้นคือบ่อน้ำเก่าที่ปากหมู่บ้าน ตรงนั่นน่าจะเป็นทางเล็กที่นำไปสู่หน้าบ้าน และตรงโน้น...คือหาดทรายริมแม่น้ำที่เธอเคยนั่งรอพ่อกลับบ้าน
ก่อนหน้านี้เวลาพ่อมาเกี่ยวข้าวสาลีที่ฝั่งใต้ เธอก็จะนั่งรอพ่ออยู่ตรงนั้น เวลาที่กลัวเมื่ออยู่คนเดียว เธอก็จะร้องเพลงที่พ่อสอนขึ้นมา พอพ่อได้ยิน ก็จะทำงานไปร้องตอบรับไป
"ต้นเฟิร์นบนฟ้า ใครเป็นคนปลูก แม่น้ำฮวงโหบนดิน ใครเป็นคนขุด?"
ก็ที่หาดทรายริมแม่น้ำแห่งนี้เช่นกัน ในคืนที่หนีภัยนั้น เธอได้ร้องเพลงนี้ขึ้นมาอีกหนึ่งครั้ง
เสียงกีบม้าและเสียงร้องไห้คร่ำครวญจากที่ไกลยังไม่หยุด เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะไปไหน ไม่รู้ว่าตัวเองยังทำอะไรได้อีก
มองไปยังทุ่งข้าวสาลีฝั่งตรงข้าม เธอฮัมทำนองที่คุ้นเคยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
น้ำยังคงร้องรับอยู่ ลมก็ยังคงร้องรับอยู่ แต่พ่อที่เคยร้องเพลงอยู่ฝั่งตรงข้าม จะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว
"ต้นเฟิร์นบนฟ้า พระแม่หวังมู่เป็นคนปลูก แม่น้ำฮวงโหบนดิน พญามังกรเป็นคนขุด"
จู่ๆ ก็มีเสียงร้องเพลงต่อเบาๆ ดังมาจากไม่ไกลนัก เป็นพ่อหรือเปล่า? แต่พ่อเขา...
ซิ่วซิ่วเดินตามเสียงไป ที่นั่นมีเพียงเด็กคนหนึ่งที่พลัดหลงจากครอบครัว เด็กคนนั้นได้ยินเพลงนี้แล้ว จึงรู้ว่าซิ่วซิ่วไม่ใช่เชลย แต่เป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียง
ในคืนนั้น เสียงเพลงของซิ่วซิ่วดังขึ้นเป็นระยะๆ ริมฝั่งแม่น้ำ ผู้คนมากขึ้นเรื่อยๆ จำทำนองที่คุ้นเคยนี้ได้ แล้วค่อยๆ มารวมตัวกันอยู่ข้างเธอ
"ไปค่ายกันเถอะ!" ซิ่วซิ่วมองชาวบ้านที่ได้พบกันเพราะเพลงนี้ภายใต้แสงจันทร์ หัวใจที่เคยไม่สงบก็เกิดความกล้าหาญขึ้นมามากมาย
เพลงลอยมาจากฝั่งเหนือสู่ฝั่งใต้
ในค่าย คนที่ฟังเพลงมากขึ้น คนที่ร้องรับก็มากขึ้น เด็กๆ ที่ถูกเสียงกีบม้าปลุกจนนอนไม่หลับ นักรบที่บาดเจ็บจากการต่อสู้กับเชลยจนนอนอยู่บนเตียง ป้าที่ช่วยเธอต้มน้ำซุปให้ทุกคน...
"ร้องเพลงขึ้นมา แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า!"
ซิ่วซิ่วนึกถึงคำที่พ่อชอบพูดเสมอเวลากลับมาจากทุ่งข้าวสาลี เพลงนั้นไม่เพียงช่วยเธอขับไล่ความกลัว แต่ยังนำพาผู้คนมากมายเดินออกจากค่ำคืนอันมืดมิดไม่สิ้นสุดนี้
บางคนฟังเพลงแล้ว พักผ่อนแล้ว มีกำลังใจขึ้น ก็เดินทางต่อไปทางใต้
บางคนร้องเพลงตาม ตบจังหวะ ดื่มเหล้า มือมีแรงขึ้นแล้ว ก็มุ่งหน้าไปทางเหนือ
หลังจากนั้น—
เธอมองดูผู้คนที่ยืนอยู่ข้างกาย พวกเขามาจากทั่วทุกสารทิศ กำลังจะข้ามแม่น้ำไป เพื่อชิงบ้านเกิดของเธอกลับคืนมาทีละนิ้ว
พวกเขาฟังเธอร้องเพลงอย่างเงียบๆ
"ใครเป็นคนรักษาด่านนอกสามด่าน—"
พ่อ หนูได้พบวีรบุรุษที่เก่งกาจมากมาย ตามพวกเขาไป หนู...ก็ฆ่าเชลยได้เหมือนกัน หนูจะพาพวกเขาเดินไปทางเหนือ ไปล้างแค้นให้พ่อ ล้างแค้นให้บ้านเรา
"ใครเป็นคนจากบ้านไปแล้วไม่ได้กลับมา—"
พ่อ พอหนูถึงฝั่งเหนือ กลับถึงบ้านแล้ว หนูจะค่อยๆ สร้างบ้านของเราขึ้นมาทีละจุดเล็กๆ แล้วปลูกข้าวสาลีเรียงแถวหน้าประตูบ้าน พ่อได้กลิ่นข้าวสาลีหอม ได้ยินเสียงเพลง ก็ต้องหาทางกลับบ้านเจอแน่นอน