ข้อความ
“เจ้าเป็นคนที่ไหนหรือ?”
“ข้า? แน่นอนว่าข้าเป็นคนเมืองหลวงสิ”
“เมืองหลวงมีตั้งหลายแห่ง แล้วเจ้ามาจากเมืองหลวงไหนกันแน่?”
“เมืองหลวงก็คือเมืองหลวง”
กุยจ้งเหยียนเกิดในเมืองฉางอันช่วงปลายราชวงศ์ถัง เขาไม่ได้พูดผิดเลยจริงๆ เพราะเขาเป็น “คนเมืองหลวง” แต่การใช้ชีวิตในฉางอันนั้นไม่ง่ายเลย กุยจ้งเหยียนต้องระหกระเหินตั้งแต่เด็ก ใช้ชีวิตแบบอดมื้อกินมื้อ เพราะไม่มีบ้าน ฉางอันจึงกลายเป็นบ้านของเขาไปโดยปริยาย
กุยจ้งเหยียนชอบไปปะปนอยู่ในตรอกซานฉวี่ ที่ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายชนชั้น และเหมาะที่สุดสำหรับการใช้ความสามารถพิเศษของเขา—การหลอกลวง คนที่ผ่านไปมาที่ตรอกซานฉวี่ต่างรู้ดีว่าที่นี่มีเด็กน้อยที่ฉลาดมากคนหนึ่ง แต่คนชั่วก็ย่อมเจอคนชั่วที่เหนือกว่า ไม่นานนัก เขาก็ถูกนักต้มตุ๋นที่ฉลาดกว่าเกลี้ยกล่อมให้ยอมเป็นศิษย์ ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และศิษย์นั้นไม่ได้ “ราบรื่น” เท่าไรนัก เพราะกุยจ้งเหยียนรู้สึกว่าตัวเองมักจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่เสมอ มันช่างน่าเบื่อเสียจริง แต่ถึงแม้จะเป็นวันที่ “ไม่ราบรื่น” แบบนั้น มันก็จบลงอย่างรวดเร็ว
เดือนแรกของปีถังเทียนโย่วที่ 1 จูเหวินสั่งทำลายเมืองฉางอัน และบังคับให้ชาวเมืองย้ายถิ่นฐาน ชาวบ้านร่ำไห้เสียงดังไม่หยุดเป็นเวลาหลายเดือน กุยจ้งเหยียนก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่เขาไม่ได้ร้องไห้ เขาแค่รู้สึกสับสน เขาไม่มีบ้านอีกต่อไปแล้ว และไม่มีครอบครัวอีกต่อไป อาจารย์นักต้มตุ๋นของเขาหลอกเขาเป็นครั้งสุดท้าย อาจารย์เคยบอกว่าจะอยู่กับเขาตลอดไป แต่สุดท้ายก็ผิดคำพูด กุยจ้งเหยียนเล่นลูกเต๋าในมือของเขา อาจารย์ตายเพราะสิ่งนี้
สิบปีต่อมา ไคเฟิง กุยจ้งเหยียนกวาดล้างบ่อนพนันใหญ่ๆ ในไคเฟิงภายในสามวัน ชื่อเสียงของเขาในฐานะเซียนพนันก็แพร่กระจายออกไป วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ สำหรับกุยจ้งเหยียน ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับคนอื่นๆ อาจไม่คิดเช่นนั้น—เขาที่ก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่วถูกทางการจับตามอง เพื่อหลบหนีการตามล่าของทางการ เขาแอบเข้าไปในตลาดผี และได้พบกับเต้าจู่โดยบังเอิญ หลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นแขกประจำของตลาดผี เขาคิดว่า เขาเหมือนจะมีบ้านอีกครั้ง
การรุกรานของชี่ตัน การรวมตัวของเหล่าผู้มีฝีมือ การเปลี่ยนราชวงศ์จากโฮ่วโจวเป็นฮั่น และน้ำท่วมแม่น้ำฮวงเหอ... กุยจ้งเหยียนได้พบเจอเรื่องราวมากมายในชีวิต และได้พบปะผู้คนมากมาย ในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่ มีผู้คนมากมายที่มาและจากไป บางคนจากไป บางคนเสียสติ และบางคนเสียชีวิต แต่เขาก็ยังคงเป็นเขา—เด็กที่เคยหลอกลวงในตรอกซานฉวี่ เหมือนต้นไม้โบราณที่ผ่านลมฝนมาอย่างโชกโชน ยืนหยัดรับมือกับทุกการเปลี่ยนแปลงในชีวิตอย่างสงบ ยกเว้น—“ไอ้เวรกรมอู่เต๋อ อะไรคือโรงเตี๊ยมอู๋ปี่ ข้า (คำหยาบในไคเฟิง)... ข้าจะกลับบ้าน!” อืม ไม่ว่าจะเปลี่ยนราชวงศ์ไปกี่ครั้ง ทางการก็ยังคงจับตามองเขาอยู่ดี