ข้อความ
ไคอวิ้นปีที่ 3 เดือนสิบเอ็ด วันที่ยี่สิบเอ็ด
วันนี้ข้าไปที่กระโจมใหญ่ของลุงเพื่อคารวะอีกครั้ง ลุงก็ยังคงเย็นชากับข้าเหมือนเดิม ก็จริงอยู่ ลุงเป็นถึงขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนัก แต่ละวันต้องพบผู้คนมากมาย แล้วจะไปสนใจหลานห่างๆ ที่ยากจนข้นแค้นอย่างข้าได้อย่างไร
ข้ารู้ดี พวกทหารในค่ายทหารนั้น ภายนอกทำเป็นเคารพข้า แต่ลับหลังไม่รู้จะด่าข้าว่าจนอย่างไรบ้าง
ใช่ ข้าอาศัยชื่อของลุง อ้างตัวว่าเป็น "หลานห่างของเจี๋ยตู้ซื่อตู้จ้งเว่ย" แต่ตราบใดที่ข้ายังมีสถานะนี้อยู่ พวกทหารในค่ายก็ต้องเชื่อฟังข้า
พวกมันมีสิทธิ์อะไรมาดูถูกข้า? มีสิทธิ์อะไรมาเหยียดหยามข้าลับหลัง——
มีแต่ติงเซี่ยว เขาคนเดียวที่จริงใจกับข้า
ตอนที่ข้าถูกด่าลับหลังว่าไร้ความรู้ เขาเป็นคนช่วยเขียนเอกสารแทนข้า ตอนที่ข้าถูกซักถามเรื่องไร้ความรู้ เขาเป็นคนออกหน้าปกป้องข้า
เขา...ก็สมควรจริงใจกับข้า
ตอนที่เขาถูกลงโทษเป็นทาสเพราะพ่อและพี่ชายรักษาเมืองไม่ได้ คนที่ช่วยเขาคือข้า
ตอนที่เขามีบาปติดตัวไม่มีที่ไป ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย คนที่ให้งานเขียนเอกสารเป็นอาชีพแก่เขา ก็ยังเป็นข้า
ติงเซี่ยว เจ้าจะเป็นเหมือนพวกที่เหยียดหยามข้าไม่ได้
ข้าถือเจ้าเป็นพี่น้อง เจ้าต้องตอบแทนบุญคุณข้า