ข้อความ
ชิง เอ๋ย ชิง เจ้าโชคดีที่ได้เข้าร่วมม่อเหมิน ได้เรียนรู้ร่วมกับคนยอดเยี่ยมมากมาย ต้องจำไว้ว่าทุกวันต้องสำรวจตนเองสามครั้ง——ไปตามนัดตรงเวลาหรือไม่ ไปตามนัดตรงเวลาหรือไม่ ไปตามนัดตรงเวลาหรือไม่?
……
เดือนแปด วันที่สิบเจ็ด เผลอเรอไป ทำให้ว่านซือ ซือเซียง ต้องนั่งรับลมหนาวยามใบไม้ร่วงที่ม่อโส่วถิงตลอดบ่าย
มีเหตุจำเป็นจริงๆ นะ! ตอนดูชาวฟู่หลินเล่นกระบี่ใหญ่ ก็ไปเจอคนก่อเรื่อง... ตั้งใจแค่จะขู่เขาเท่านั้น แต่พอปล่อมจิตปราณไปตามตัวดาบ กลับทำให้คนนั้นลอยไปหลายเมตร สุดท้ายยังต้องพาเขาไปหาหมอ ไอ้เรื่องนี้ถ้าบอกซือเซียง ท่านต้องหัวเราะเยาะแน่ สู้เตรียมของขอโทษไปดีกว่า ตำราชลศาสตร์โบราณที่เอาไปฝากคราวก่อน ข้าวางไว้ที่ไหนนะ? อ๋อใช่ ตอนขึ้นเขากลับไปสู้กับโจรภูเขา เผลอฟันขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว แม้จะต่อกลับแล้วก็ตาม... เอาเถอะ คัดลอกด้วยมือสักฉบับแล้วไปขอโทษซือเซียงดีกว่า!
……
เดือนสิบ วันที่สอง วันนี้ถกวิถีกับอาจารย์ กำลังเถียงกันดุเดือด อาจารย์ก็หลับไปอีกแล้ว ข้าจะยอมให้ท่านหนีเหตุผลด้วยการหลับได้ยังไง? เลยนั่งรอในห้องหนังสือจนท่านตื่น รอไปรอมา ดาวเต็มฟ้าไปแล้ว... พลาดนัดกินข้าวกับฉี่เจ๋อซือเซียงไป ปิดประตูสะท้อนตนหลายวัน ในที่สุดก็ปักผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เสร็จ แต่นกบินบนนี้ ยิ่งดูยิ่งเหมือนเป็ดอ้วนตกน้ำ... ฉี่เจ๋อซือเซียง... คงไม่ถือสาหรอก... แต่ข้า... ยังไงก็ขยันฝึกฝีมือต่อดีกว่า
……
เดือนอ้าย วันที่ยี่สิบสาม แย่แล้วแย่แล้ว! ครั้งนี้ฝึกปราณจนมึนงงจริงๆ ลืมไปเลยว่านัดอาจารย์ไปตกปลาตัวใหญ่!
แต่อาจารย์เองก็ชอบสัปหงกอยู่เรื่อย บางทีท่านก็อาจจำเวลาไม่ได้ก็ได้? ไม่ได้ไม่ได้ นี่มันก็เหมือนหลอกอาจารย์นี่นา? เอ๊ะ ใช่แล้ว! สู้เหลาปิ่นไม้ไผ่ให้อาจารย์สักอันดีกว่า? ฝีมืออย่างอื่นไม่กล้าพูด แต่ใช้ดาบนี่ข้ามีฝีมือพอสมควร
พอดีให้อาจารย์รวบผมพลิ้วสวยของท่านขึ้น แบบนี้ตอนท่านสัปหงก ก็จะไม่ต้องจามฮัดชิ่วๆ ตลอด ไม่ถูกผมตัวเองจั๊กจี้จนตื่นแล้ว!
……