ข้อความ
ถึงเพื่อนผู้กล้า:
จากบ้านมุ่งหน้าไปทางตะวันตก ผ่านไปแล้วกว่าเดือน สิ่งที่พบเห็นตลอดทาง ทำให้ข้าผู้นี้รู้สึกสะเทือนใจยิ่งนัก
เมื่อครั้งอยู่ที่ไคเฟิง แสงไฟหอหฝานหลิวสว่างไสวไม่มีวันดับ เสียงดนตรีขับกล่อมไม่หยุดหย่อน แต่เพียงหันหลังเดินไปถึงเจี่ยวเหมินหลี่ กลับเห็นคนอดอยากเสื้อผ้าไม่มีจะปกปิดร่างกาย หนาวสั่นอยู่กลางสายลมหนาว
ริมสระจินหมิงฉือ เห็นเรือรบของขุนนางตระหง่านดุจขุนเขา รู้สึกฮึกเหิมอยู่ไม่น้อย แต่ไหนเลย เมื่อเลี้ยวไปถึงป่าหมอกซ่อนเร้น กลับได้ยินเสียงร่ำไห้ของคนเฒ่าและเด็กน้อยบอกเล่าว่าหมอกพิษสร้างภัย ทำให้หมู่บ้านร้างผู้คนจนแทบไม่เหลือใคร
ความแตกต่างอันใหญ่หลวงของสภาพเหล่านี้ ทำให้จิตใจของข้ายากจะสงบ... ได้แต่ถอนใจว่าภายใต้แสงแห่งยุคทองนี้ ยังมีบาดแผลที่ซ่อนเร้นอยู่ ข้าฝึกฝนวิทยายุทธ์มาหลายปี เสียดายที่ไม่อาจใช้ม่อเดาในมือกวาดล้างหมอกพิษ ร่วมกับเพื่อนร่วมทางในยุทธภพแก้ไขวิกฤตนี้
ด้วยอารมณ์เช่นนี้ หยิบพู่กันขึ้นจะเขียน แต่ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
เดิมคิดจะกลับมาโดยเร็ว เพื่อต้มเหล้าสนทนากับเจ้า แต่เคราะห์ร้ายที่ผ่านทางคลองโบราณหงโกว พบเห็นทหารเฆี่ยนตีแรงงาน จึงออกมาขัดขวาง กลับไปพัวพันกับเรื่องของทางการเสีย
เพื่อไม่ให้เรื่องลุกลามถึงเจ้า ตอนนี้ขอหลบซ่อนตัวไปก่อน กำหนดกลับ...เกรงว่าจะต้องเลื่อนออกไป (ลายมือตรงนี้จู่ ๆ ก็เขียนหวัดไปมาก ราวกับเปลี่ยนมือเขียนอย่างเร่งรีบ)
เมื่อเรื่องราวสงบลงแล้ว ข้าจะกลับไปที่ปู้เซียนเซียนแน่นอน เพื่อดื่มกับเจ้าให้สาแก่ใจ ไม่เมาไม่กลับ
ห่างไกลกันหลายทาง ขอให้ดูแลตัวเองด้วย
สือจิงเทียน